"Złodziej pioruna" R. Riordan

Percy nigdy nie był zwyczajnym chłopcem. Z każdej szkoły go wyrzucali, miał problemy z nauką (również dysleksję) i często sprawiał sobie wrogów. Nasz bohater zdołał się już pogodzić z faktem, iż przyciąga kłopoty, gdy niespodziewanie jego nauczycielka matematyki okazuje się potworem. Ale to nie koniec zaskakujących wydarzeń. Po walce z Minotaurem trafia do obozu herosów, gdzie dowiaduje się swojego pochodzenia i zostaje „oskarżony” o kradzież pioruna piorunów – atrybutu władzy najważniejszego z bogów – Zeusa.

Wiele osób porównuje książkę Ricka Riordana do książki (czy właściwie całej serii) J.K. Rowling. Mowa tu oczywiście o Harry`m Potterze. Czy słusznie?

Percy ma dwanaście lat, gdy dowiaduje się, kim jest. Harry jedenaście. Oboje posiadają pewne zdolności, mają dwojga przyjaciół. Na swojej drodze spotykają przeszkody, których nikt wcześniej nie pokonał.

I tu podobieństwa w sumie się zamykają, bowiem pani Rowling stworzyła świat magii po swojemu. Wykreowała nowe potwory, pozbyła się niemal całkowicie tych starych (zombie, wampiry).

Rick Riordan z kolei zasięgnął po coś, co istnieje od wieków. Mity. Unowocześnił opowieści dotyczące greckich bogów. I zrobił to w sposób niezwykle ciekawy.

"Znak Ateny" R. Riordan

"Znak Ateny" to już trzecia część opisująca przygody herosów, których zadaniem jest powstrzymanie Gai przed jej powstaniem. Jednak najpierw córka bogini mądrości - Annabeth - musi podążyć za Znakiem Ateny. No i pozostaje jeszcze Nico di Angelo - brat Hazel - uwięziony gdzieś przez dwóch tytanów. 

Siódemka herosów, zgodnie z przepowiednią, wyrusza ze swoją misją. Po drodze czyha wiele niebezpieczeństw i trudnych decyzji. Nawet pochodzenie odgrywa kluczową rolę, w końcu Grecy i Rzymianie od zawsze ze sobą walczyli. 

Tym razem losy bohaterów opowiedziane są z punktu czterech herosów - Leo, Piper, Annabeth i Percy`ego. Wszystkie rozdziały czytałam z przyjemnością, a jednak Leo został moją ulubioną postacią tej części. To on był bohaterem, który przepędził nimfy od Narcyza, to on, chyba jedyny, był jednocześnie świadom swoich wad i zalet.