"O psie, który jeździł koleją" R. Pisarski

"O psie, który jeździł koleją" to lektura mojego dzieciństwa. Była to jedna z pierwszych książek, jakie miałam okazję czytać. Wspominam ją z sentymentem, jednak oprócz smutnego zakończenia, niewiele pamiętałam. 

Na stację włoskiego miasta przybywa pewnego dnia kundel. Pracownicy kolei szybko się do niego przyzwyczajają i dają mu też imię - Lampo. 

Pies szybko przywiązuje się do zwiadowcy, ojca trójki dzieci, jednak nie potrafi zagrzać miejsca w jego domu. Lampo przebywa albo na stacji, albo w... pociągu! 

Wkrótce historia o psie, który podróżuje koleją, staje się sławna. Przybywa wiele chętnych kupnem psa, jednak zwiadowca pozostaje nieugięty.

"Anaruk, chłopiec z Grenlandii" Cz. Centkiewicz

Anaruk miał dwanaście lat. Mieszkał w krainie skutej lodem - Grenlandii. Był chłopcem odważnym, zręcznym, silnym. Inne dzieci go słuchały, psy "chętnie poddawały się jego rozkazom". Nie miał jednak tak beztroskiego życia, jak prawie każde europejskie dziecko. Jak tylko nauczył się chodzić, musiał też przyswoić wiedzę dotyczącą polowań. A gdy go poznajemy, jest w stanie sam wyruszyć na trzydniową wyprawę po zapasy jedzenia. Jego myślenie jest zupełnie inne od tego, jakie my łączymy z dwunastolatkiem.

Tytuł sugeruje, że treścią książki są losy Anaruka. Prawda jest jednak taka, że autor po prostu oparł to wszystko, co chciał przedstawić, na rodzinie chłopca. Czytając miałam właściwie wrażenie, że większą "rolę" odegrał tu ojciec Anaruka - Tugto. Jednak prawdziwym bohaterem książki był nie człowiek, a wyspa.

Na Grenlandii nie żyje się łatwo. Drzewo jest tworzywem tak cennym, jak złoto. "Budulec" do postawienia namiotów czy broń stanowią właściwie kości zwierząt; morsów czy wielorybów.

"Oskar i pani Róża" E.E. Schmitt

Eric-Emmanuel Schmitt urodził się w 1960 roku. Jest francuskim eseistą, powieściopisarzem i dramaturgiem. Z wykształcenia filozof. Gdy miał 11 lat, napisał swoją pierwszą powieść. Na świecie znany głównie jako twórca teatralny. Pracował także jako wykładowca filozofii. Jego dzieła są tłumaczone na około 35 języków. Do najbardziej znanych należą: "Pan Ibrahim i kwiaty Koranu", "Dziecko Noego", "Przypadek Adolfa H." czy właśnie "Oskar i pani Róża".

Książka opowiada o dziesięcioletnim Oskarze, chorym na białaczkę. Lekarze mimo usilnych prób, nie są w stanie pomóc chłopcu. Odwiedza go pani Róża, którą chłopiec nazywa ciocią. Kobieta jest wolontariuszką. Opowiada Oskarowi swoje liczne zapaśnicze pojedynki, jednocześnie krzewiąc w chłopcu pogodę ducha, mimo zbliżającej się śmierci. Gdy okazuje się, że pozostało mu zaledwie dwanaście dni życia, pani Róża proponuje zabawę, by każdy dzień był jak dziesięć lat. Poza tym proponuje mu też, by pisał listy do Boga.